جوجه رزیدنت میشود !

( جوجه انترن سابق )

ساعت ٣.٣٠ صبح است . اینجا بیمارستان شهدا ( ارتوپدی ) است .

یک نفر آقای زیبای اندام هیکلی در وسط اورژانس ایستاده و دارد دااااد میزند ( مبنی براینکه برای مریض من لازم نیست گرافی بنویسی من خودم میدونم چشه !‌ )

و یک نفر خانوم دکتر غیر هیکلی ! در اون ور اورژانس ایستاده و پا به پای آقای زیبای اندام هیکلی داااد میزند ( که اگه خودت بلدی خودتم ببر درمانش کن !‌ )

................................................

او داااد میزند و ما دااااد میزنیم .... صدایمان نمیلرزد و از هیکلش هم نمیترسیم ! اینست شرح حال جوجه انترنی که فقط دو ماه از درسش مانده  !

نوشته شده در دوشنبه ٢٩ تیر ۱۳۸۸ساعت ۱:٠٢ ‎ب.ظ توسط لاله نظرات () |

        گل من پرنده ای باش و به باد باغ بگذر

           مه من شکوفه ای باش و به دشت آب بنشین .

               گل باغ آشنایی گل من کجا شکفتی

                که نه سرو میشناسد

                        نه چمن سراغ دارد؟

                  نه کبوتری که پیغام تو آورد به بامی

                     نه به دست باد مستی خط آبی پیامی .

            نه بنفشه ای

                           نه جویی .

                           نه نسیم گفتگویی .

          نه کبوتران پیغام

          نه باغهای روشن !

                            ...منم این گیاه تنها

                           به گلی امید بسته .

                           همه شاخه ها شکسته .

                                  به امید ها نشستیم و به یادها شکفتیم .

                                         در آن سیاه منزل

                                               به هزار وعده ماندیم

                                                     به یک فریب خفتیم ...

                                                                                                    م . آراد

نوشته شده در شنبه ٢٠ تیر ۱۳۸۸ساعت ٢:٠٥ ‎ب.ظ توسط لاله نظرات () |

دلمان میخواست با در آمدن این جمله از دهان همگروه محترم خطاب به اتند محترم دکتر . ش . جفت پا هجوم ببریم در دهانش !

... : " آقای دکتر اگه اجازه بدین چون فردا خانوم دکتر ( منو میگه ها !‌) هم کار دارن ، روز آخرمون امروز باشه ،‌فردا نیایم بخش ! "

بیچاره دکتر ش . هنوز سری تکان نداده بود که مرا پرانیدند شیرینی گرفتم و روی پررویی را اساسا کم نمودم !

فقط مانده ام چرا ما ١٩ شدیم و پپر ٢٠ ؟!!!

دلمان برای دکتر . ن . تنگ میشود. سوژه ی خوبی برای وبلاگمان بود !

http://guyton.persiangig.com/SNC00112.jpg

نوشته شده در یکشنبه ۱٤ تیر ۱۳۸۸ساعت ۱٠:٤٤ ‎ب.ظ توسط لاله نظرات () |

اتاق عمل شماره یک _ آقای دکتر ن .  لوله تراشه را که هنوز به بیست سانتی متری دهان بیمار هم حتی نرسیده ! از دست انترن می قاپد و داد و هوار میکند که تراشه ی مریض را ترکاندی ! انترن دهانش باز میماند که من اگر به تراشه دست یافته بودم که دهان شما را ....

اتاق عمل شماره ی دو _ آقای دکتر ن . دارد سر مریض داد میزند که چرا حین نامزدی رفته ای سفر که به این روز بیافتی ! آدم نامزدی مینشیند در خانه ! آدم اصلا نامزدی نمیشود ! من اصلا نامزدونگ را دوست نمی دارم ! نامزد دهانش را باز میکند به هوا !!! و با کله میرود توی ارخ ( منظور همان جوق آب است ولی چون بیمار فارس است مقادیری استاد محترم به هن و هن افتاده است ! به عبارت سلیس بلینه گوج گلیر !!‌ ) نیش انترن محترم تا بنا گوش باز میشود و به حرف استاد میخندد و یک لحظه غفلت = یک عمرپشیمانی ! استاد سریعا خودش انتوبه میکند ! از خدا خواسته !

اتاق عمل شماره سه _ آقای دکتر ع و پ . مظلومانه به کناری ایستاده اند و انترن محترم کم مانده است مریض را سر و ته کند بلکه تارهای صوتی اش را ببیند ولی نمیشود ! اساتید محترم هی به او لبخند ویل میکنند و انترن زیر و خم مریض بیهوش را میگیرد و توی دلش میگوید اگر به هوش بود حتما تا الان خفه شده بود و مدتی در عجب اینکه چرا مریض پا نمیشود یک چک و لگد به وی نثار کند می ماند و خلاصه انتوبه میشود مریض !

اتاق عمل چهار _ آقای دکتر ز . می خواهد مریض را راشی بیهوش کند . مریض بچه ننه بازی در می آورد و هی بالا میپرد ! آقای دکتر ز یه دانه پس گردنی آبدار میزند تو کله ی وی و میگوید حقت این است که همین ها ( اشاره به مای اراذل و اوباش !‌) انتوبه ات کنند ! و ویلش میکند تا عمومی بیهوشش کنیم !‌ ما نیز مشتاق ! به سان کرکس میپریم بالای سر مریض !

اتاق عمل پنج _ هنوز هم خالی است و ما لاشخور وار ایستاده ایم تا مریض بیاورند و انتوبه اش کنیم ! و هنوز در انتظاریم ...

...................................

شاید ادامه دارد ! ....

نوشته شده در سه‌شنبه ٩ تیر ۱۳۸۸ساعت ۱۱:٥۳ ‎ب.ظ توسط لاله نظرات () |

آقای طاووس کلی بال و پرشو باز میکنه ... بادی به غبغب می اندازه و هی میره این ور ... هی میره اون ور ...

خانوم طاووس داره غذا میخوره ... یه نیم نگاه به آقای طاووس می اندازه و به خوردن ادامه میده ...

آقای طاووس وقتی میبینه خانوم طاووس محل نداد بیشتر پر و بالش رو گسترش میده و نور آفتاب هم که حسابی یاری میکنه ...

خانوم طاووس که چند قدم اون ور تره یه نیم نگاه دیگه میاندازه و باز محل نمی ده ... شایدم تو دلش میگه این چرا خل بازی در میاره ؟!

آقای طاووس که دیگه واقعا از بی محلی خانوم طاووس ذله شده سری تکون میده و عرض اندامی میکنه و ....

در اینجاست که آقای طاووس با یه حرکت آقای پلنگ تیکه و پاره میشه !

و خانوم طاووس یه نیم نگاه می اندازه و تو دلش میگه وا !؟ چرا اینجوری شد ؟! و باز به خوردن ادامه میده !  

نوشته شده در سه‌شنبه ٩ تیر ۱۳۸۸ساعت ۱۱:۳٥ ‎ب.ظ توسط لاله نظرات () |

بخش داخلی به خودی خود بخش بدی نبود ! اینکه تا رسید به ما بخش رو آوردن طبقه ی بالای پاویون ... اینکه تعداد مریضا کم شد ... اینکه کشیکها کم شدن ... اینکه ١٠ تا از غیبتای مورنینگ رو پاک کردن ... اینکه اکسترنای خوبی داشتیم ... و اینکه بعد از گذروندن ٧ ماه از دوران پزشکی مون تو این بخش دیگه بر نمی گرده ....

...........................................

روزا داره میگذره ... به بطالت و کسالت ! و ما انترن ماه ١۵ بیهوشی هستیم .

نوشته شده در سه‌شنبه ٢ تیر ۱۳۸۸ساعت ۱۱:۱٤ ‎ب.ظ توسط لاله نظرات () |

Design By : Night Melody