اپیزود اول :

ساعت 8 صبح . بخش اطفال بیمارستان فرمانفرمایان.......

عده ای از اکسترنات و اناترن محترم در حال دویدن در بخش به سمت پله ها میباشند وصدای آقای بخت شکوهی از بالای پله ها می آید که میگوید دفتر رو جمع کردمااااا ! بدوید !

اپیزود دوم :

ساعت 8 صبح . بخش جنرال بیمارستان سینا ..........

انترن محترم تمبانش را کشان کشان تازه از خانه خارج شده است ! ساعت 8.30 است و از مورنینگ خبری نیست .

...............................................................

باز میگردیم به بخش اطفال :

ساعت 12 است و همه با لب و لوچه ای آویزان در سالن کنفرانس نشسته اند . زیر لب بد و بیراه است که نثار فرد کنفرانس دهنده میگردد .

و حالا ساعت 12 در بخش جنرال :

ما از بیمارستان تا آبرسان و سپس تا خانه پیاده آمده ایم ... تمام مغازه ها را ول گشته ایم . سرعتمان کمی از لاک پشت کمتر بوده ولی هنوز ساعت 12 نگردیده است ! دیگر نیازی به بالا کشیدن تمبانمان نیست ! ما در خانه هستیم !

........................................................

ساعت یک است و ما تازه راهی آکواریوم هستیم تا کلاس آبشاری شروع شود .

ساعت دو است و ما اگر خیلی شانس آورده باشیم امضای خروج را میتوانیم بزنیم .

ساعت دو و ده دقیقه است و در حالیکه از فرط خوشحالی همدیگر را جلوی در پاویون هل میدهیم تا زود تر خارج شویم صدای قه قه خنده هایمان راهرو را برداشته است .

ساعت دو و نیم است . جنازه ی ما روی تختمان ولو میشود .

........................................................

اینجا بخش جنرال است . امروزمان با فردا و دیروزمان با امروز هیچ تفاوتی نداشته . یقین دارم که پس فردا هم همینگونه خواهد بود .

اینجا بخش جنرال است . و به قطع اگر این بخش نبود سختی های کودکان امروز اینقدر برایمان شیرین نمی نمود !